گمانم کربلا شد عمه نزدیک

شمیم جان فزای کوی بابم / مرا اندر مشام جان برآید

گمانم کربلا شد عمه نزدیک / که بوی مشک و ناب و عنبر آید

به گوشم عمه از گهواره گور / در این صحرا صدای اصغر آید

حسین را ای صبا برگو که از شام / به کویت زینب غم پرور آید

ولی ای عمه دارم التماسی / قبول خاطر زارت گر آید

که چون اندر سر قبر شهیدان / تو را از گریه کام دل برآید

در این صحرا مکن منزل که ترسم / دوباره شمر دون با خنجر آید

مهار ناقه را یک دم نگهدار / که استقبال لیلا، اکبر آید

مران ای ساربان یک دم که داماد / سر راه عروس مضطر آید

کند جودی به محشر، محشر از نو / اگر در حشر ما این دفتر آید

«جودی خراسانی»