من مانده ام که بال پریدن نداشتم

تشنه ام چرا کسی آبم نمی دهد / در پاسخ سوال، جوابم نمی دهد

این روزها عجیب گرفتار و خسته ام / تسلیم روزهای پس از این نشسته ام

چون طفل در رحم، به کناری خزیده ام / زانوی غم گرفته و خلوت گزیده ام

چشمی مرا دوباره رصد می نمود کاش / دستی مرا دوباره مدد می نمود کاش

آن که مرا به سنگ محک می زند کجاست / جائی که خون به خاک شتک می زند کجاست

یادش بخیر پشت همین روزهای سرد / خورشید بود هم نفس مردهای مرد